Sular Nereye Giderse

Kavak Nehri her bahar yalnız bir gün dağa doğru akardı. Teras köylerinin tohumu, aleti ve mektubu o sabah kayıklara yüklenirdi. Duru çocukluğundan beri kıyıda halat tutmuş, bu yıl ilk kez bir kayığın dümenine geçecekti. Annesi son çuvalı bırakıp elini sıktı. “Akıntıyla inatlaşma. O seni yukarı çıkarır.” Dağ çanı çalınca su durdu. Kayıkçılar bağları çözdü ve nehrin yönünü değiştirmesini bekledi.

Su yükseldi, kayıkların burnu döndü; fakat dağa değil, yıllardır kuru duran taş ocağına yöneldi. İlk kayık halatı koparıp dar kanala girdi. Ardından bütün yüklü kervan çekilmeye başladı. “Bırakmayın!” diye bağırdı biri. Kıyıdakiler halatlara asıldıkça ayakları çamurda kaydı. Duru, dümenindeki kayığın onları suya sürükleyeceğini gördü. Bıçağını çıkarıp ipi kesti. Kayık hızla taş ocağına dönerken annesinin sesi geride kaldı: “Duru, nereye gidiyorsun?”