Sızıntıdaki İsim

Ozan terfisinin ilk sabahı masasında kâğıttan yapılmış eğri bir taç buldu. Altına Aslı'nın el yazısıyla “Büyük adam oldun, bizi unutma” yazılmıştı. Üç yıl önce işe başladığında masasını da Aslı hazırlamış, ilk büyük hatasında müşterinin karşısına onunla çıkmıştı. İkinci hafta yöneticisi kapıyı kapatıp önüne kalın bir dosya koydu. Şirketin sakladığı ürün güvenliği raporları basına sızmıştı. “Kimin indirdiğini bu gece bul.” Akşam ofis boşaldığında erişim kayıtlarında tek bir ad kaldı: Aslı.

Ozan ertesi sabah kayıtları gösterince Aslı kâğıt tacı masasından aldı, elinde çevirdi. İnkâr etmedi. “İnsanlar tehlikeyi bilmeliydi.” “Gönderdiğin dosyalarda müşteri adresleri de var.” Aslı'nın yüzü değişti. “Onları sildiğimi sanıyordum.” Ozan'ın önünde hazır fesih tutanağı duruyordu. Aslı'nın adı yazılıydı; yalnız kendi imzası eksikti. Telefonu çaldı. Yöneticisi sonucu soruyordu. Aslı kapıya yöneldi, sonra durdu. “Adımı verirsen kızmam,” dedi. “Ama onların raporu yeniden saklamasına yardım etme.”