Rüzgârı Bağlayan Düğüm

Asya, Nigar Usta hastalandığından beri dükkânı her akşam tek başına kapatıyordu. Yün, ceviz ağacı ve ustasının içtiği kekik çayının kokusu hâlâ odadaydı. Yarım kalan kilimi tezgâhtan indirmeye kıyamadı; her gece eski deseni bozmadan bir sıra ilerletti. Mavi ipliğin ucunda daha önce görmediği sert bir düğüm buldu. Parmaklarıyla izledi, sonra nasıl yapıldığını anlamak için yanına bir tane daha attı. İlmeği sıktığı anda kabaran perde sönmüş bir yelken gibi pencereye indi. Dışarıda yapraklar havada asılı kalmıştı. Vadi ilk kez bütünüyle sessizdi.

Sabaha kadar değirmenlerin kanatları dönmedi. Bacaların dumanı çatıların üstünde eğilmeden yükseldi; kuşlar uçmayı bırakıp damlara dizildi. Kilim ise tezgâhta, altında nefes alan bir şey varmış gibi kabarıp sönüyordu. Nigar Usta bastonuyla geldi. Asya'nın attığı düğümü görünce sandalyeye oturdu. “Ben yalnızca bir tanesini bağlamıştım,” dedi. “Neyi?” Usta, pencerede kımıldamayan dumanlara baktı. “Kuzey rüzgârını. Sen güneyi de kilime aldın.” Asya düğüme uzandı. Nigar Usta bileğini tuttu. “Çözersen ikisi birlikte döner.”