Kardeşimin İmzası

Zeynep, annesinin bakımevindeki odasına girerken ne söyleyeceğini bilemedi. Altı aydır annesi her aradığında “Sonra konuşuruz,” demiş, ziyarete gelmemişti. Annesi ona sarıldı, sonra komodinden mavi kurdeleyle bağlanmış mektupları çıkardı. “Bunları her gece okudum. Beni unutmadığını böyle anladım.” Zeynep ilk zarfı açtı. Sayfanın altındaki imza onun adına atılmıştı ama cümleler ona ait değildi. İmzanın sonundaki geriye kıvrılan çizgiyi hemen tanıdı. Murat çocukken onun adını hep böyle taklit ederdi.

Zeynep koridorda kardeşini yakaladı. “Benim adıma neden mektup yazdın?” “Annem her gün seni soruyordu.” “Yalan söylemek zorunda değildin.” “Seni on yedi kez aradım. Her seferinde ‘Sonra konuşuruz,’ dedin.” Murat son zarfı uzattı. Zeynep kendi adıyla biten mektubu okudu: “Doğum gününde yanında olacağım. Söz.” Annesi odanın kapısında belirdi. “Sekiz gün kaldı. Bu kez gerçekten geleceksin, değil mi?”