Gördüğün Gün Gelince

İpek, gece vardiyasından döndüğünde karşı bloktaki dairenin mutfağında yine ışık gördü. Pencereyi aralayıp avluyu süpüren görevliye seslendi. “Karşı daireye biri mi taşındı?” “Hayır. Elektriği bile kapalı.” İpek telefonunun kamerasını açtı. Karşı mutfakta sarı hırkalı bir kadın çay koyuyor, mavi kupayı tezgâhın kenarına bırakıyordu. “Bakın, içeride biri var.” Görevli yukarı çıktığında ışık sönmüştü. Videoda ise yalnız karanlık cam görünüyordu. İpek karşı bloğa geçti; kapının tozlu mührü bozulmamıştı. Eve dönünce sarı hırkasını sandalyeden kaldırıp dolaba kilitledi.

Ertesi sabah vardiyadan dönerken kapının camında sarı bir leke gördü. Hırka üzerindeydi. Dolaba kilitlediğini hatırlıyordu; anahtar hâlâ cebindeydi. Eve girince hırkayı çıkarıp çay koydu. Telefonu çalınca dirseği şekerliğe çarptı. Mavi kupa tezgâhın kenarındaydı. Telefonu kapattığında, karşı pencerede gördüğü her şeyi aynı sırayla yaptığını fark etti. Bütün gün perdeyi açmadı. Gece vardiyasına hazırlanırken karşı mutfaktan gelen ışık duvara vurdu. İpek pencereye yaklaşmamaya çalıştı. Sonunda dayanamadı, perdeyi araladı. Karşıdaki kadın bu kez ona dönüktü. İpek kendi yüzünü gördü.